شوق ادراک وِلا (فصل پنجم)

نفس، جريانِ حقيقت را بگفت

دُرهای حكمتِ حق را بسُفت

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 در تنم آمد همان دم جنبشي
در درون احساس کردم جوششی

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 باز شد چون خون جاری در رگم
عقلِ كلّ و نفسِ كل اندر بَرَم

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 دل طلب کرد بهر نعمت، شکر من
شد دهان جَفُّ و زِدل بر شد سخن

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 گفت اين فضل و نه آن كه نعمت است    
اصل نعمت فهم و دركِ وحدت است

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈
           
 باز هم شوری دگر در دل فتاد
فضل اين است نعمت او از چه باد

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 رگ رگِ من پرزشور و در ثبات
منتظر برجرعه‌ای آب حیات

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 چيست اين نعمت خدايا مُنعِما
اين كوير ملتهب هستی نما

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 گفت باشد نام اين نعمت' وِلا
نفس را راهی كند سوی لقا

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 گفتمش، اما تو گفتی نَفسمی
تو حيات جاریِ در جسممی

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 گفته ای مادر و بابای منی
طفه‌ام، آدم و حوّای منی

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 گفت، آری من همان را گُفته‌ام
لِيك اكنون من به دستت خُفته‌ام

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 بايَدم، هر لحظه بيدارم كنی
در خودت، هر لحظه پيدايم كنی

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 من ز رحمت آمدم در سجن تن
تا ترا راهی كنم سوی وطن

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 آن وطن این تن از آنجا آمده
گشته نازل، ليك زبالا آمده

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

 پست گشته چون جهانش بس رفیع
حق مرا آورد شَوم تن را شفيع

ادامه دارد...